ਜੰਗ ਦਾ ਅੰਤ

ਜੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਖੀਰ ਦੀ ਸਾਇਰਨ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੂੰਆਂ ਹੱਟ ਗਈ ਹੈ। ਚੁੱਪ ਕਰਕਸ਼ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਖੰਡਰ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਖੇਤ ਪਮਾਲ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ہیرو ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹੋ। ਇੱਟਾਂ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਕਬਾੜ, ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਬਚਾਉ; ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਕਟੋ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਮਕਿਨ ਹੋਵੇ ਉਥੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਫੈਲਾਓ। ਘਰ, ਫੈਕਟਰੀਜ਼, ਸਕੂਲ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਓ। ਸੜਕਾਂ ਬਿਛਾਓ, ਬਿਜਲੀ ਮੁੜ ਜੋੜੋ, ਪਿਆਸੀ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ। ਸਰੋਤ ਘੱਟ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੌਂਸਲਾ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇੰਟਰੈਕਟਿਵ ਸਿਮ ਹੈ। ਲੰਬੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ, ਤੇਜ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੋ। ਮਲਬਾ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ, ਸਪਲਾਈ ਚੇਨ ਬਣਾਓ, ਟੂਲ ਅੱਪਗਰੇਡ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਟੀਮਾਂ ਦਾ ਸਹਿ-ਸੰਯਮਨ ਕਰੋ। ਹਰੇਕ ਬਚਾਏ ਗਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਇਹਮਿਯਤ ਹੈ; ਹਰੇਕ تختਾ, ਹਰੇਕ ਬੀਮ, ਹਰੇਕ ਉਮੀਦ ਦੀ ਚਮਕ। ਇੱਕ ਇਲਾਕਾ ਇੱਕ ਮੁਹੱਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੁਹੱਲਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਸ਼ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਚਿਰੜਦਾ ਹੈ। ਖੇਤ ਫਿਰ ਜਿੰਦਗੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਫਿਰ ਚਲਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਫਿਰ ਕੈਂਪਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤ ਮੁੜ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰੇ ਵਿੱਚ ਲ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ繁荣 ਆਮ ਨਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁਨਦੀ। ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਕਮਰ ਕੱਸੋ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਿਰਮਾਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।